زیبای من،

              آرام بخواب که من تا صبح در تماشای تو ام

                                              که حتی اگر پلکت بپرد دلم آشوب می شود

ببخش که خمار نوازش گیسوانت می شوم و

                                                    این قمار را هزاران باره می بازم

آخر اگر تو و این آرامش و گیسو و قمار نباشد

                                                      هیچ شبی برایم صبح نمی شود...

دستت را از دستم بیرون نیاور

که این کمترین خواهش از بودن توست

که این تنها سهم من از گرمای مهربان آغوش توست

بر دستت دست می کشم

انگشتانم با انگشتانت بازی می کنند

میان هم قفل می شوند

و من در خیالم

انگشت می کشم به گونه هایت

به گیسوانت

و سراپا خواهش می شوم

که در آغوش تو باز آرام گیرم

مثل قایقی خسته از تلاطم ها

در ساحل سکوت شانه هایت

دستت را از روی دستم برندار

که می ترسم، بی قرار می شوم

که گرمای دستت که می رود

سرد می شوم از این همه دشواری

دوباره سر باز می کند این همه زخم و

سقوط می کنم از خیال، به اوج تنهایی

دستت را از دستم بیرون نیاور

انگار از غربت هزاران ساله باران آمدی

همان قدر آشنا که عطر خاک، بوی باران

همان قدر صمیمی که بچگی، شیرین، قدیمی

تو حتمن از کویر ترک خورده ی روحم روییدی

و من از خودم پرسیدم

از کدامین غروب عصر پاییزی تو را می شناخته ام؟

از همان ابتدا، 

               همان قدر آشنا

                                   صمیمی

                                                      قدیمی...

در آغوش تو می توان فرار کرد، از دنیا

در لبخند تو می توان گم شد، تا فردا

آرامش معنی عجیبی دارد

انگار، فقط در چشمان تو  می گیرد معنا

خودم  بودم که خنده بر لب

از مهمانی شرم دلم بیرون آمدم

سعی کردم بغضم را آرام نفس بکشم

 کمی که خیره فکر کردم

 به ذهنم رسید که بالاخره بردم

ولی آنچه بدنت سلاخی کرد

 تمامی احساسم بود،که چه وقیحانه

 با هم ، در یکی شدن نفس ها

به آتشش کشیدیم، و نظاره خندیدیم

راستی بین ارضای دوم و سوم

( که آنقدر طولانی شد)

من به زخمهایم فکر می کردم

که گاهی روح را در انزوا می خورند...

....

با پوزش از دوستان، به خاطر مشکلی که برای وبلاگ پیش اومد کامنت های پست قبل پاک شد.

این روزها هم  مثل همیشه می گذرد

بطالت بیهوده من دیگرهمیشگی شده

و می ماند تنها، تنهایی و تن ها

و کلامی که می خراشد تمام روحم را

من متهم همیشه ی تاریخ ام

من بی احساس ترینه آدمیانم

من سنگ نخراشیده ی طبیعتم

من ...

من با تو هرگز نخواهم گفت

راز مادینه ی اقاقی ها را

نقشه فرار پرستو ها را

نجوای شبانه ی شب بو ها را

گرمی دستان پیاده ی پرسه زدن را

ااتهاب نوازش گیسوی باران خورده را

و تو هرگز نخواهی فهمید

راز نسرین ریخته بر دیوار

آرامش سایه گیسوی بید مجنون  را

طرح پرواز گنجشک های سرمست

گرمی آغوش سرمای زمستان را

و پچ پچ آرام، به گوش های تکیه بر شانه

و طرحی ساده از یک دوستت دارم را

...

برای تمام کسانی که درکی از احساس من ندارند.

برای تمام کسانی که معنی دوست داشتن را نمی دانند.

و برای تمام کسانی که یقین دارند من بی احساسم.

دوست داشتنتان بوی تعفن و خودخواهی می دهد.

پیش کش خودتان.

ترجیح می دهم هیچ کس را دوست نداشته باشم آنگونه که شما می خواهید.

....

معذرت.

نمی خواستم با این کلمات حس شعر رو خراب کنم.

فقط خواستم بدونین از چه زمینه ای اومده این شعر.

امشب ساعت 11 ،به خانه آمدم

بدون حتی هیچی، که بر پوچم افزوده باشم

تنها و ساکت می نشینم تا

                                وقت خوابم شود

چند ساعت بالا، چند ساعت پایین

                                        چه فرق می کند؟

هر روز صبر می کنیم که شب شود

                                          تا منتظر فردا شویم

و زندگی

                چه ساده

                           در همین چند کلمه خلاصه می شود...

در دل این ابر های خاکستری

                          تمام غم من نهفته است

                                                که این جا سرد و خاموشم

                                                                   و بی تو، چه آرام می بارم

فریبنده باد خنیاگر

                تمامی برگ ها را

                                 مثل موجی خزنده و زرد

                                                            آرام از زمین جارو می کند

ساده، برگی را بازیچه می کند

                          برگ ساده دل، دلخوش پرواز می کند

                                                                و نمی داند سرنوشتش

                                                                                 باز افتادن است و خاک

حکایت من است و چشمان تو

                                     داستان برگ و باد

                                                          و پاییز، که همیشه و جاودانه است...

و اکنون

چونان جنازه ای مانده بر آب

با دستانی باز

و لبانی خنده آلوده از تراوش باریکه خون

به آسمان می نگرم

دستان باز و رویای تو

چشمان امیدوار و انتظار تو

اما نمی دانم

چشمان ترک خورده را چه به انتظار

دستان پوسیده را چه به آغوش

ذهن مرده را چه به  رویا، چه به امید

مدت هاست

که من مرده ام

و هنوز نمی دانم

خودم را استقرا می کنم

نه، آینده اثبات نمی شود

حتی با برهان خلف

معجزه کشک است

انتظار فرج بهترین کار است

آب در هاون کوبیدن

یک کمی بهتر از سماق مکیدن است

حدیث گل واژه نیست

معتبر است

بحث اعتقاد نیست

بحث هویت من است

"پیاز بخر، بهشت ببر" دیروز

شده بهشت زوری امروز

دیگر نمی خواهم حتی یک لحظه

در چشمان تو

خودم را ارزش گذاری کنم

گور بابای بهشت

اصلن به من فحش بده

می خواهم پست باشم

اما خودم باشم

لااقل آرام باشم

تشنگی تنم بی تاب تب تنت

دستم در عطش گم شدن در واگویه های انحنای تنت....

....

حسی که نیمه کاره رها شد...

شب، تنها غنیمت تبار عشق

از جدال نا برابر تن و دل و فکر است.

از جدال رویای من و دنیای تو

از عبور صامت احساس

شب تنها دریچه ی روز است

و سکوت،

تنها دریچه شب

که تنها به من باز می شود

بی آنکه تو از آن بگذری

یا اینکه خط خطی اش کنی

و من، خود سکوت خواهم بود

بغض ماسیده بر گلویم را تو ببخش

نم اشک خانه زاد چشم را تو ببخش

موهایم سیاه است اما امان ز دل

گر پیر شدم در عین جوانی تو  ببخش

من که یک لحظه فارغ نشدم ز فکر تو

زین که خاطرم مشوش است مرا ببخش

هر روز در انتظارم که آید خبر ز تو

گر یادی نمی کنی زما تو مرا ببخش

می ترسم بگویم که به تو مبتلا شده ام

از این جسارتی که نمی کنم مرا ببخش

مانده ام شب و روز در انتهای بی حرفی

بی قراری در این سکوت برزخی را تو ببخش

نمی دانم در ازدحام کوچه ی تو گم شده ام

یا در میان پس کوچه های پریشانی خودم

از پس غم این پنجره های نمور

به صبح امیدی نیست

به گرمای آغوش تو

به لمس دست تو

نه، امیدی نیست

فردا که بیاید،باز از صبح

 باید ،مثل هر روز

به تو فکر نکنم

شاید این بار میان هیچ

به تو نرسم، پیدایت نکنم

..........

۲/۱۱/۸۶.

برای ل-ف.

دوست دارم بادبادک باشم

در دستانت اوج بگیرم و

در خنده های بی ریای تو

با آسمان یکی شوم

تو بگویی

اون نقطه هه مال منه

و من، همه بادهای آسمان را

به جنگ شادی تو بخوانم

خسته که شدی

به خاک بیافتم و

در بغل تو، دوان دوان

 به خانه برگردیم

های، مواظب باش

تنها ترین پیوند من و تو

بزرگنرین فاصله ی تو و من

همین نخ است، مواظب باش

......

برای یکی از بهترین دوست های دنیا، آ.شعاعی

نه، باور نکن

حتی تحمل هم نکن

تلاش، اتفاق، آینده، آدم و امید

 نه نمی آید، دیگر منتظر هم نباش

بچه بوده ایم

دلمان را خوش کرده اند

نفهمیده اند که چه کرده اند

اما بزرگ ترین دروغ هستی را

چه زیرکانه به ما باورانده اند

ای دهنت صاف زندگی

بگو، فقط بگو

چه کسی اولین بار این دروغ را آفرید؟

تا من و تمامی اخلافم او را....

او هم گناهی ندارد

همه ما بازیچه ایم.

خنده ام می گیرد

تف به زندگی بی امید

بی دلیل.

در شب گيسوانت

بلندترين ِ زلفانت را

يلدا می خوانم

و تا سحر

انتظار طلوع چشمانت را

از ميان شکن يلداگونه ها می کشم

وه چه طولانی!

.....

یکم قدیمی شعر. ولی برای خالی نبودن عریضه بد نیست.

یلداتون مبارک.

ما رسیدیم و کمی به هم نگاه کردیم

شاید خیلی بیشتر از کمی

سپس ابرها آمدند، نمی دانم

من نبودم یا، تو رفته بودی

وبه همین سادگی

داستان ما تمام شد.

شاید خیلی بیشتر از ساده

 و من منتظر طلوع آفتاب ماندم

عجب انتظار سختی بود

شاید خیلی بیشتر از سخت

شاید هم خیلی بیشتر از انتظار...

خودمون هم نفهمیدیم چی شد. تا اون موقع فکر می کردیم که بزرگیم که یهو یه چیزی اومد تالاپی خورد پس سرمون.

بهمون گفتن اشکالی نداره. بزرگ شدی. ولی ما تازه فهمیدیم که بچه ایم.

چشامون رو که باز کردیم بعد از کلی تلو تلو زدن، دیدیم یه ردپا هست. بچه بودیم، نفهمیدیم چرا. اما افتادیم دنبالش.

خالیه فاصله تا تو

کاش بشه، پر شه یه روزی

کاش می شد که این نگاه و

به ته جاده ندوزی

زیر آب، عمیق، نفس نمی توان کشید.