اوهام

دست

bohum — Fri, 06 Nov 2009 07:12:18 GMT

دستت را از دستم بیرون نیاور

که این کمترین خواهش از بودن توست

که این تنها سهم من از گرمای مهربان آغوش توست

بر دستت دست می کشم

انگشتانم با انگشتانت بازی می کنند

میان هم قفل می شوند

و من در خیالم

انگشت می کشم به گونه هایت

به گیسوانت

و سراپا خواهش می شوم

که در آغوش تو باز آرام گیرم

مثل قایقی خسته از تلاطم ها

در ساحل سکوت شانه هایت

دستت را از روی دستم برندار

که می ترسم، بی قرار می شوم

که گرمای دستت که می رود

سرد می شوم از این همه دشواری

دوباره سر باز می کند این همه زخم و

سقوط می کنم از خیال، به اوج تنهایی

دستت را از دستم بیرون نیاور

آمدی

bohum — Mon, 02 Nov 2009 19:28:19 GMT

انگار از غربت هزاران ساله باران آمدی

همان قدر آشنا که عطر خاک، بوی باران

همان قدر صمیمی که بچگی، شیرین، قدیمی

تو حتمن از کویر ترک خورده ی روحم روییدی

و من از خودم پرسیدم

از کدامین غروب عصر پاییزی تو را می شناخته ام؟

از همان ابتدا،

همان قدر آشنا

صمیمی

قدیمی...

آرامش

bohum — Sat, 29 Aug 2009 22:29:18 GMT

در آغوش تو می توان فرار کرد، از دنیا

در لبخند تو می توان گم شد، تا فردا

آرامش معنی عجیبی دارد

انگار، فقط در چشمان تو می گیرد معنا

لحظه تو

ohum — Thu, 07 May 2009 14:36:12 GMT

دستم را بگیر،

که لحظه با تو بودن را خواسته ام.

ور نه برای گریستن،

بهانه بسیار است . . .

جنون

ohum — Thu, 07 May 2009 14:19:03 GMT

در التهاب من

در اضطراب من

چگونه می توان خطی نوشت

از این فرار

از این جنون بی قرار . . .

زخم

bohum — Sun, 05 Apr 2009 18:01:18 GMT

خودم بودم که خنده بر لب

از مهمانی شرم دلم بیرون آمدم

سعی کردم بغضم را آرام نفس بکشم

کمی که خیره فکر کردم

به ذهنم رسید که بالاخره بردم

ولی آنچه بدنت سلاخی کرد

تمامی احساسم بود،که چه وقیحانه

با هم ، در یکی شدن نفس ها

به آتشش کشیدیم، و نظاره خندیدیم

راستی بین ارضای دوم و سوم

( که آنقدر طولانی شد)

من به زخمهایم فکر می کردم

که گاهی روح را در انزوا می خورند...

....

با پوزش از دوستان، به خاطر مشکلی که برای وبلاگ پیش اومد کامنت های پست قبل پاک شد.

بطالت بیهوده من

bohum — Thu, 22 Jan 2009 21:33:18 GMT

این روزها هم مثل همیشه می گذرد

بطالت بیهوده من دیگرهمیشگی شده

و می ماند تنها، تنهایی و تن ها

و کلامی که می خراشد تمام روحم را

من متهم همیشه ی تاریخ ام

من بی احساس ترینه آدمیانم

من سنگ نخراشیده ی طبیعتم

من ...

من با تو هرگز نخواهم گفت

راز مادینه ی اقاقی ها را

نقشه فرار پرستو ها را

نجوای شبانه ی شب بو ها را

گرمی دستان پیاده ی پرسه زدن را

ااتهاب نوازش گیسوی باران خورده را

و تو هرگز نخواهی فهمید

راز نسرین ریخته بر دیوار

آرامش سایه گیسوی بید مجنون را

طرح پرواز گنجشک های سرمست

گرمی آغوش سرمای زمستان را

و پچ پچ آرام، به گوش های تکیه بر شانه

و طرحی ساده از یک دوستت دارم را

...

برای تمام کسانی که درکی از احساس من ندارند.

برای تمام کسانی که معنی دوست داشتن را نمی دانند.

و برای تمام کسانی که یقین دارند من بی احساسم.

دوست داشتنتان بوی تعفن و خودخواهی می دهد.

پیش کش خودتان.

ترجیح می دهم هیچ کس را دوست نداشته باشم آنگونه که شما می خواهید.

....

معذرت.

نمی خواستم با این کلمات حس شعر رو خراب کنم.

فقط خواستم بدونین از چه زمینه ای اومده این شعر.

روزمرگی در دی ماه

bohum — Mon, 12 Jan 2009 18:15:18 GMT

امشب ساعت 11 ،به خانه آمدم

بدون حتی هیچی، که بر پوچم افزوده باشم

تنها و ساکت می نشینم تا

وقت خوابم شود

چند ساعت بالا، چند ساعت پایین

چه فرق می کند؟

هر روز صبر می کنیم که شب شود

تا منتظر فردا شویم

و زندگی

چه ساده

در همین چند کلمه خلاصه می شود...

پاییزانه- همیشگی

bohum — Tue, 02 Dec 2008 12:06:18 GMT

در دل این ابر های خاکستری

تمام غم من نهفته است

که این جا سرد و خاموشم

و بی تو، چه آرام می بارم

فریبنده باد خنیاگر

تمامی برگ ها را

مثل موجی خزنده و زرد

آرام از زمین جارو می کند

ساده، برگی را بازیچه می کند

برگ ساده دل، دلخوش پرواز می کند

و نمی داند سرنوشتش

باز افتادن است و خاک

حکایت من است و چشمان تو

داستان برگ و باد

و پاییز، که همیشه و جاودانه است...

تصویر

bohum — Sun, 07 Sep 2008 19:08:18 GMT

هنوز تصویری در ذهن دارم
                   تو در ابتدای جاده ی رفتن بودی
                                               و ماه تو را روشن می کرد

در این سو آسمان با من گریست
                          باران تصویر تو را با خود برد
                                               و دستانم بی تو چه سرد بود

من هنوز همینجا ، ببین هنوز همینجا
                        بی تحمل خواب تو را می بینم
                                                که مرا به دنبال نشانه ها
                                                                         آواره ی بودن کرده ای

و به خود می گویم، این جاده آیا
                       بازگشت تو را تعبیر خواهد کرد؟
                                                               آیا تو باز خواهی گشت؟